Singha Premium

Tajlandzki lager, który przypomina w smaku nieco produkty naszego Corneliusa, z poprawką że to jednak dalekowschodni koncerniak. W zapachu wyraźnie słodowe, nawet jakby elementy miodowe. Piana niezbyt obfita, utrzymuje się długo w postaci niewysokiej pierzynki. Smak wybitnie słodowy, smaczny, a nawet - podobnie jak w przypadku zapachu -  lekko miodowy. Chmiel ledwo wyczuwalny, raczej pojawia się w finiszu. Ciekawe monochromatyczne opakowanie, biało-złote i z obowiązkowym smokiem, który jednak różni się od naszych skrzydlatych stworów czasami eksponowanych na etykietach. Rekapitulując: piwo zaskakująco smaczne i przyjemne w ogólnym odbiorze. Całość, pomimo przewagi słodowej, udanie zestawiona. Nie jest wodniste, ani specjalnie ciężkie. Na każdą okazję, ale raczej do picia w nie hurtowych ilościach. Prawie B.
5.0 vol / B-

Chang

Dwa słonie u źródła. Tajlandzkie piwo w ładnym opakowaniu. Zapach minimalny, trochę chmielowy, kolor moczu (no dobrze słomkowy, albo herbaty z cytryną). Gaz niespecjalnie obfity i piana równie niewielka. W smaku bardzo lekkie i wodniste. Z tyłu podniebienia pojawia się słód, a chmiel próbuje dopominać się o swoje, choć słabo mu to wychodzi. Lekko kwaśnawe (momentami kwaskowe). To tyle minusów. Do zalet można zaliczyć orzeźwiający charakter (idealne na upały) i ogólne sympatyczne wrażenie. Jak na piwo egzotyczne po którym można spodziewać się różnych, nie zawsze pożądanych smaków, jest to trunek solidny. Bliżej mu jednak do napoju piwnego niż klasycznego pilznera.
5.0 vol . B-