Pszczyńskie Szlachetne

Po przeprowadzeniu małego rekonesansu internetowego, wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że Browar Pszczyna to nic innego jak zakamuflowany browar kontraktowy, warzący piwa w Witnicy. Dlaczego zakamuflowany? Na swojej skromnej witrynie tudzież opakowaniu, nawet słowem nie wspomniano gdzie piwo zostało uwarzone, jakby sam fakt przemilczenia tworzył historię(czytaj: budował browar).

Przy przelewaniu do kufla, wokół zakręcił się wyraźny maślany smak. "Nie będzie dobrze" - to pierwsza myśl która przebiegła moją głowę. Jednak że będzie aż tak źle, to się nie spodziewałem.

Kolor bardzo jasny, słomkowy, jak nurzający się w wodzie letni promień słońca. Piana zaszumiała w kuflu i zdecydowanie za szybko opadła tworząc niewielką warstewkę białych pęcherzyków na powierzchni. Zapach jak wspomniałem, wyraźnie podszyty diacetylem, do tego mgliste nuty siana. Pierwszy łyk odrzuca. To smutna obserwacja i fatalny prognostyk, ale smak tak odbiega od klasycznych pilznerów, że zajmuje dłuższą chwile przyzwyczajenie się do niego. Przede wszystkim dość płaski słód owładnięty nieprzyjemną maślaną dominantą z majaczącym gdzieś po drodze śladem chlebowych nut. Następnie pojawia się coś na kształt goryczki. Jest jej skąpo, oddzielona została na domiar złego od słodowego podłoża i nie jest wcale aromatyczna. Skrótowo rzecz ujmując, popełniono wszystkie możliwe błędy. Finisz niedługi i gwałtownie zanikający, w którym rachityczna gorycz spotyka się z miodowym słodem. I jedynie ten element wnosi trochę satysfakcji. Smutne prawda? Całość jest niepijalna, trudno sobie wyobrazić spędzenie z Pszczyńskim choćby średniego posiedzenia. Wysiłku wymaga nawet zmożenie zwykłej pinty (ledwo podołałem temu zadaniu). Całość zbyt płaska, balans ewidentnie zachwiany na rzecz nieciekawego słodu, a czarę goryczy przepełnia niemal królewski DMS.

Na koniec opakowanie. Dwa ziewające lwy nie są w stanie przestraszyć myszy, a co dopiero młodej antylopy. Kolorystyka świetnie kamufluje butelkę na półce wypełnionej rozpasanymi, eksplodującymi kolorami. Czyżby skrytość, niejawność, "cichociemność" przeniknęły od miejsca warzenia do samego produktu? Zatem cicho sza! Wyjdzie to wszystkim na zdrowie, zważywszy, że cena trunku plasuje produkt w klasie ocierającej się o premium, a tutaj konkurencja bywa niemiłosierna (w tej cenie można kupić nawet w Polsce, kilkanaście piw czeskich, bijących Szlachetne Pszczyńskie na głowę).
6.1 vol / C

Książęce korzenne aromatyczne

Można być dumnym ze swojej religii i zamiatać pod dywan wstydliwe epizody. Można być dumnym z Boga i udawać, że teodycea nie kuleje. Można być dumnym ze swojego nałogu (znam takich). Można być dumnym ze swojego kraju (takich już tysiące). Można być dumnym ze swojej zaściankowości, wynosząc na piedestał swoje wady i przywary. Można hodować na stole serwety, a na podłodze birmańskie dywany. Można na święta myć okna i wietrzyć pościel. Można nie czytać książek zasłaniając się brakiem czasu. Można myć auto co tydzień i parkować sobie pod oknem dla złudnego bezpieczeństwa. Można być dumnym ze swoich ciasnych horyzontów. Można hołubić własne resentymenty. Można udawać, że niewidzialna ręka rynku umie naprawić świat, można w konsekwencji ignorować to co doprowadziło do wojny. Można lekceważyć pisarzy i artystów tylko z tego powodu, że nie podzielają naszych politycznych poglądów. Można udawać bohaterstwo, krzycząc z trwogi. Można wymachiwać flagami kiedy w głowie uwiera ciasny mózg, a potrzeba jest surowej pracy. Można wierzyć, że nagroda spotka cię po śmierci (choć nawet za życia niezbyt na nią zasłużyłeś). Można udawać, że tutaj jest świat nie gorszy niż tam i że nie mamy czego się wstydzić. Można tuszować karłowatość i pod niebiosa wynosić walkę za wolność waszą i naszą. Można przywdziewać maskę moralizatorską trzymając po biblijnemu rodzinę pod butem. Można udawać światowca, tylko dlatego że posiadło się zdolności językowe, z kulturą być jednakowoż na bakier. Można w końcu opiewać same zalety ignorując, że są podszyte niewybaczalnymi wadami. Można udawać że korzenne aromatyczne jest piwem.

PS To nie jest recenzja Książęcego Korzennego (po dwóch łykach zasilił on bowiem trzewia mojej kanalizacji), a jedynie refleksja nad rodzimą próbą dorównania europejskim standardom. Choć nie wiadomo po co te wysiłki, skoro ta przeklęta Europa jest be, a nas stać na dużo więcej...
5.0 vol / C

Kolekcja Specjalności Książęcego

Nie mam w zwyczaju bazować jedynie na własnych odczuciach i doświadczeniach, szczególnie kiedy kwestia dotyczy ogólnie pojętej piwologii. Oczywiście staram się jednocześnie nie ulegać kolegom po piórze, tworząc raczej skromna kronikę mojego ritual de lo habitual niż busolę nastrojów i trendów codzienności.  Nawyk konsumpcji spienionego specjału jest mój, więc i te wpisy odzwierciedlają raczej mapę jego ekspansji i reperkusji , a nie reakcję na opinie innych. Niemniej jednak, w przypływie skonfundowania zdarza mi się zerknąć do sieci by za pomocą guglowego ustrojstwa, wybadać co zacz. Szybka prasówka utwierdza mnie w przekonaniu, że już samo pisanie o akcji Kampanii, a także wprowadzenie jej nowych produktów do blogosfery powinno być sukcesem. Jest to oczywiście wynik odruchu wdzięczności, który w profesjonalnych relacjach nie powinien mieć miejsca. Ale my przecież jesteśmy jedynie pasjonatami wyposażonymi w ludzkie namiętności. Dlatego też możemy przez moment zaniżyć standardy i pochylić się nad trzema tyskimi muszkieterami by pomóc im wgramolić się w krąg naszych zainteresowań.

Chmielowe

Szukasz typowego polskiego, nieudanego pilznera w typie koncernowym? Znalazłeś. Chmielowe z Browaru Staropolskiego ze Zduńskiej Woli zamiast naśladować najlepsze wzorce, skupiło się na odtworzeniu smaku i wad przeciętnych koncernowych lagerów przygotowywanych dla najmniej wymagających klientów, dla których liczy się nie smak, lecz zawartość alkoholu i cena. I trzeba uczciwie przyznać, technologom Staropolskiego udało się to wybitnie. Powielili oni wszystkie złe cechy nie wzbogacając je o nic wartego zapamiętania. Nawet opakowanie przystaje do zawartości, do tego przybierające kształt małej NRW, ale w kuriozalnym zielonym kolorze. Smak pozbawiony chmielu (sic! spójrzcie na nazwę), natomiast słód został zdominowany przez "łaźniowe" czyli mydlane aromaty. Pije się to z męką, a butelka nie może się opróżnić - idealna sprawa dla oszczędnych. Tylko dlaczego jest to wymuszone nieprzystającą do normalnego podniebienia jakością, a nie np. ceną, pozostanie tajemnicą zduńskich piwowarów. Szerokim łukiem omijać.

PS Do tego wspaniały dopisek, dumnie zawiadamia z etykiety: piwo staropolskie. Panowie! Gdyby piwo w dawnych czasach smakowało w ten sposób, do współczesności nie miałoby szansy dotrwać i nikt nie pamiętałby o recepturze, która zniknęła by w pomroce dziejów.
5.0 vol / C

Łomża Export Niepasteryzowane

Piwo bez zapachu, przynajmniej w mojej butelce. Piana obfita, szybko opada. Kolor słomkowy, nagazowanie raczej skromne. Smak chmielowy plus mydlane (staroskarpetowe - to pewnie alkohol) posmaki. W finiszu jakiś ślad słodu. W całości kwaśny to trunek i te posmaki bardzo wyraźnie zaburzają odbiór. Momentami jakieś takie techniczne to wszystko zajeżdżające nieco rozcieńczalnikiem. Jeszcze jeden dowód na to, że polskie piwo zeszło na psy. Przynajmniej w koncernowym wydaniu, nawet jeśli to koncerniak nieduży. A pamiętam czasy z początku lat 90 ubiegłego wieku na Mazurach... Było miło i była tania Łomża...
5.7 vol / C

Złoty Denar Chmielowy

Lager z Namysłowa, który reklamuje się jako „złociste piwo o wyrazistym smaku”. Pomimo tego sloganu będącego kontynuacją nazwy, chmielu tutaj jak na lekarstwo, akcenty słodowe mocno rachityczne, wszędzie króluje woda z delikatnym mydlanym posmakiem. Ten ostatni, w odróżnieniu do innych polskich „koncerniaków” na szczęście nie dominuje, ale jednak jest wyczuwalny. Trunek bez krzty charakteru i zapowiadanego nachmielowania. Jedyny plus to niewyczuwalny alkohol – a jest go dużo zapewne ku uciesze przeciętnych konsumentów.

5.6 vol / C

Lwowskie Premium Lager

Mocno mydlany lager. Wyraźne akcenty słodowe, ale chmiel bardzo słaby i do tego mało aromatyczny, nie nadaje temu piwu żadnego orzeźwienia. Woda też jakaś nieciekawa. Browar niezły, ale ten produkt wyraźnie nieudany. To piwo nie orzeźwia, niespecjalnie pasuje do posiłków, a do biesiad jest po prostu niesmaczne i w dużych ilościach może zniechęcić. Rozwodniony „dzięcioł” - czyż to nie brzmi całkiem żałośnie?

4.0 vol / C

Faxe Original

Z początku zwykły lager z koncerniaka. Trochę dziwnego chmielu, trochę słodu na jezyku, jakaś gorzkość niezdrowa, ale wszystko oscyluje wokół C+. Pod koniec natomiast ujawnia się jakieś mydło, wszystko staje się nieznośnie chemiczne, bez oddechu, ciasne i niezbyt smaczne. Gorzej niż popłuczyny rzygów, a więc wiadomo jaka ocena tego duńskiego słabeusza.

6.0 vol / C

Książ Specjał

Woda, woda i jeszcze raz woda. Troszkę nachmielowana. Ale i ten chmiel jakiś taki rozwodniony i sztucznawy. Super płaski smak. Akcenty słodowe zupełnie minimalne, wręcz ich nie ma, nawet w finiszu czy na języku. Właściwie trudno to oceniać jako piwo – bo wtedy C, a jako wodę to można by dać C+. Jednak lepsze piwa dostawały w tym rankingu tego plusika, więc…

5.0 vol / C

Primator Double

Bardzo mocne piwo z wyraźnie wyczuwalnym alkoholem, który dominuje nad każdą składową smaku. Gigantycznie czuć słód i cukier, momentami owocowe posmaki winne.  Za słodkie to wszystko, za sztuczne, za mocne. Raz wychodzi Primatorowi raz nie. Tym razem nie wyszło. Piwo w swojej mocy niespecjalnie nadające się na częste spożycie, ale na degustację także.

10.5 vol / C

Perła Niepasteryzowana

Zapach słodowy, piana obfita, a nagazowanie średnie. Smak raczej słodowy, goryczka w typie niestety żółciowym przebija się gdzieś w tle. Chmiel mało aromatyczny. Oczywiście posmak mydlany. Brak pasteryzacji też wątpliwy - niemal półroczny termin przydatności do spożycia (zapewne nastąpiła mikrofiltracja). Nieco lepsze od wielkich koncerniaków, chciałoby się dać C+, ale z taką oceną jest tutaj kilka lepszych piw. No i ta zawartość alkoholu - dla kogo to jest? Ciągle ma służyć tym samym celom, tylko w bardziej modnym opakowaniu i technologii.
6.0 vol / C

Steiger Classic

Mocno gazowana dziesiątka ze Słowacji. Goryczka z dziwnymi naleciałościami, jakby chmiel słabego gatunku. Także słód z dziwnym posmakiem kawy zbożowej. Gorzkość się wybija, a jest ona nie całkiem naturalna. Piwo nie przekonuje, niewarte powtórzenia.

4.1 vol / C

Becks

Mocno gazowany, lager. „Dzięcioł” do zaspokojenia pragnienia. Nic więcej. Typowy koncerniak, bez charakteru, bez charakterystycznego chmielu, wielce rozwodniony i z niewyraźnym słodem. Do tego warzony w Polsce na licencji. Nic z tego nie będzie ani w ojczyźnie Becksa ani tutaj. Masówka.

5.0 vol / C

Kachelmann Classic

Wodniste (co zrozumiałe) ze słodkawym posmakiem. W finiszu ujawnia się chmiel, ale całość podszyta zatęchłym ziarnem. Jakby ze starej piwnicy. Albo trafiłem na nieudany egzemplarz, albo udało się za południową granicą opracować recepturę, która dorównuje polskim "specjałom".

3.3 vol / C

Okocim Pszeniczny

Bardzo wodniste z wyraźnie odczuwanym alkoholem. Lekko kwaśne, zaledwie posmak pszenicznego. Typowe smaki bananowe i goździkowe jakby gdzieś się ulotniły. Przysłowiowy produkt dużego browaru stworzony bez tradycji by zaspokoić „modę”. Jedno z najgorszych pszenicznych piw jakie smakowałem. Omijać szerokim łukiem.
5.0 vol / C

Estrella Damm

Lekkie, mocno gazowane. Lager zupełnie przeciętny. Mało aromatyczny „dzięcioł”. Nie wart powtórzenia i rozpisywania się. Właściwie zastanawiam się czy to jeszcze jest piwo, czy tylko korzysta z przywileju nazwy bazującego na technologii produkcji (a już na pewno nie recepturze i materiałach). Jedyny plus to ciekawa szata graficzna. Jednak w tym przypadku opakowanie niespecjalnie pomaga.

4.6 vol / C

Frater Pszeniczny

Słaby produkt odpowiadający na zapotrzebowanie niszy. Mocno kwaśnawy, z wyraźną nutą alkoholu, typowe pszeniczne składniki ledwo wyczuwalne. Właściwie "pszeniczność" zaledwie śladowa.

5.5 vol / C

Peroni Nastro Azurro

Lager koncernowy. Mocno gazowany z wyraźną goryczką. Nazbyt jednak wodnisty. Ponadto typowe posmaki dla koncernówek - trochę metalu i mydła. Kwintesencja „dzięcioła”. Raczej nie warto powtarzać, choć oprawa graficzna całkiem przyjemna.
5.1 vol / C